we voelen 't onderhuids wel, weten 't ergens in ons achterhoofd ook; het leven heeft geen zin - geen bedoeling - of wat dies meer zijn.
in the meantime proberen we elke dag opnieuw goedgemutst op te staan, de voor-ons-liggende-dag nuttig, of plezierig in te vullen om 'm liggend in de stoel_met_de_oren en een glas wijn /dopje ramazotti lui ietwat verveeld af te sluiten
en toch,
entoesiaste kreetjes als er iets leuks op stapel staat, tinteling in de aderen bij 't zien van iets moois, een adrenalinestoot bij 't lukken van een voorgenomen plan; ach, lieve metclub, de mens is een raar wezen.
met was in haar nopjes; bijvoorbeeld, de afgelopen soepjeMet_dagen, blij toen zij met de vrouw van palemig in de exzeemlijder naar utrecht toog en onderweg ook over de_dood_en_zo en de tom_tom praatten, de nieuwe groundfloor_met_gordijnen van onze lieve schat kon bewonderenen en in gezelschap van piet&iedereen in 't eetcafé een foekse avond beleefden; helegaar relaxed met muziek van XX op de_dag_van_luieren_in_pyjama australian.open kon kijken;
met heeft 't jullie ,lieve lezeraars&lezerettes al eens voorgelegd:
wat is het dan toch dat wij, de ganse metclub en iedereen daarbuiten, elke keer weer opnieuw moeite doen om dat leven goed en heelhuids door te komen als 't niet om
gaat? van met,x
op zaterdag 23 januari 2010 19u over de dood, de vrouw van palemig, het leven, love!, onze lieve schat, piet&iedereen en the xx
met drie reacties [laatste door yvette]