- het vervolg -

en 't was die mooie middag in de bergen tussen lugano en como dat metjos een idyllisch plekje ontdekte. een eenvoudig geel huis met achterom weilanden omringd door goudgele kastanjebomen, en in dat gras stonden enkele tafeltjes met regisseurstoelen [misschien wel met een reden..] en met ging gelijk naar binnen om te vragen of hier gegeten kon worden? de signora della casa zei dat 't oggi chiuso was..aaah, peccato..maar ze waren net een pasta aan 't maken? was dat genoeg? met wat vino rosso e pane? ja! si! si! gilden metjos.
een ragazzo kwam met een wit tafellakentje gerennen en dekte waar metjos maar wilde. mmmm. wat wil een mens nog meer.
nou zeker niet dat grote dier dat daar vanachter mijnjos kwam aangelopen! er wapperden enkele kwabben om zijn spichtige kop en linea recta het gedekte tafeltje! domme nog.
whaa, met greep gelijk de schaal [die was namelijk voor óns] en mijnjos begon heftig met zijn servet te zwaaien en aiuto te roepen, maar hij moest toch tot binnen gaan want die signora zat zelf ook aan de pasta e vino. 'aiuto' hoorde met amper door haar hysterisch_bange lachen heen.
de signora e ragazzo regisseerden schreeuwend il tacchino naar zijn hol - achter de kastanjeboom en dit werd gebarricadeerd door enkele berkenstammen. pffff.
de kazen en het stuk chocoladetaart moesten we ook nog nemen...vanwege die interventie??

op zaterdag 3 november 2007 11¾u over de kalkoen, food en italia

met twee reacties [laatste door de lerares]