de barre tocht naar de etna

de laatste siciliaanse overnachting hadden met, haar sorelle e la pappa in villa igiea in taormina. niet zò zeer vanwege taormina maar meer om de etna; dachtten zij, want niemand vertelden hen dat er in de loop van de dag steeds maar wolken rond de etna gingen hangen; en die bewuste dag een dikke grijze zelfs.
la famiglia reed in hun fiat stilo met wollen truien aan én een dikke deken onder de arm [:)] monter tot negentienhonderd meter hoogte_ daar was het al een en al zwarte gruis met af en toe een polletje groen_ toen moest er worden overgestapt in de funivia die tot negenentwintighonderd meter ging_ daar lag oude sneeuw in hoopjes tussen het zwarte lavagesteente_en de laatste paar honderd meter werden met een jeep behobbeld.
bìjna op de top vond de gids het toch té pericoloso om de krater te belopen; het was er aardedonker en er woei een snijdend koude wind, dus in no_time zat la famiglia weer in de jeep teneinde kraterafwaarts te keren..

in taormina werd de via umberto meerdere malen op en neer betrampeld en eigenlijk kon het net niet, maar tòch, heeft la famiglia in die ene trattoria een overheerlijke timballo di maccheroni con melanzane gegeten als laatste middagmaal, vlak voor het vliegtuig genomen moest worden. hectiek, drama en superlatieven waren aan de orde aleer zij de aeroporto bereikten, de tickets geprint werden en, on_top_of_it_all, de veiligheidscheck behaald moest worden.. la pappa moest wel vier keren door het poortje! [ het zwitsers zakmes, de cellulare, de losse monete in zijn broekszak en het nimmer gebruikte nagel/vijlsetje] domme nog.

le tre sorelle willen in het vervolg toch beter op hun pappa gaan letten.

op zondag 4 mei 2008 23u over de beveiliging, de etna, food, het vliegveld, la pappa, le sorelle, sicilia en taormina

met één reactie [door de vrouw van palemig]